جز ناله های بیت الاحزان فاطمه هیچ کس ایا توانسته غم فاطمه (س) را

در سوگ پدر به تصویر بکشد؟

به جز اشک پنهانی علی (ع) کدام هنرمند عارفی توانسته عمق رنج حضرت را

 در مواجهه با دیدن فاطمه ی عزیزش بین در و دیوار نشان دهد؟

جز خون جاری از سر مبارک زینب چه کسی را یارای ان بوده که الام محض زینب را

 به هنگام دیدن سر برادر بر بام نیزه ها بیان کند؟

اگر زینب(س) با دیدن سر حسین(ع) روحی فداه.سلامت سر خویش را تاب اورده بود

و سر بر ستون خیمه گاه نمی کوبید-چه کسی عشق را و درد را و هجران را در افرینش تفسیر می کرد؟

 

انچه بر پیشانی تاریخ تشیع  چروکهایی این چنین عمیق افریده درد هایی از این دست است.

درد هایی که گفتنی نیست,بیان کردنی نیست,تصویر و تصور کردنی نیست..

و تاریخ شیعه اکنده از دردهایی اینگونه است..

 

غم کمر شکن حسین(ع) در شهادت برادر علمدار-عباس-

سکوت اندوه بار حسین(ع) در برابر جگر پاره پاره ی امام برادر -حسن(ع)-.

حسرت عمیق عباس برادر,عباس عمو,عباس پدر و عباس امید در جراحت مشک اب.

درد وصف ناشدنی سجاد(ع) در شهادت مظلومانه ی پدر.

 

و از ان پس همه ی روزها عاشورا و همه ی زمین ها کربلاست

و از ان روز انبوه درد بر درد و تراکم جراحت بر جراحت و زخم بر زخم و اتصال مدام جوی خون.

انگار تاریخ را در سرزمین شیعه با خون رقم می زنند,

با مظلومیت خون-با خون دل-با درد های گاه و بی گاه......

هنوز شیعه مظلوم است...

 

اقای شیعیان

اقای دردمندان

اقای امیدواران

اقای عاشقان 

اقای منتقم     

اقا..           

نمی ایی؟؟؟؟

                        

                

 پ.ن1:عارفانه های سید مهدی شجاعی در کشتی پهلو گرفته عاشقانه هایی است که اگر برای هزار ویکمین بار هم تورق کنید اشک چشمانتان جاری شدنی است...

پ.ن2:شیعه یعنی شین و یا و عین و یا...شعله ی یک عشق در کرب و بلا

پ.ن۳:سالروز ۹ دی گرامی است گرامی بداریمش...